Μοναξιά. Την μισούν σχεδόν όλοι οι άνθρωποι ή απλά την φοβούνται. Για άλλους είναι τρόπος ζωής. Για άλλους ώρες δημιουργικότητας και για άλλους απλή βαρεμάρα. Η αλήθεια είναι ότι όποιος αγαπά την μοναξιά του δεν μπορεί να συνυπάρξει εύκολα με τους άλλους. Είναι κάτι σαν συμβόλαιο με τον εαυτό του. Κάτι σαν συμβόλαιο με την συνείδηση που δεν σταματά να μιλά. Σε λογικά πλαίσια η μοναξιά είναι απόλαυση, αλλά μπορεί πανεύκολα να σε τρελάνει όταν πλέον δεν την επιλέγεις.

Κει που δεν άνθιζε φυτό λόγω Αννίβα
κι ας ήταν βόρεια, έμοιαζε έρημος του Σίβα

μια γριά μια κακομούτσουνη κυράτσα
... έκανε σχέδια η άτιμη η ράτσα!

Τα τελευταία 30 χρόνια στη χώρα μας, παρατηρείται μια αλλαγή στην στάση της κοινωνίας απέναντι στα Άτομα με Αναπηρία (Α.με.Α) και κυρίως στα νοητικά υστερούντα πρόσωπα, αφού αποδεικνύεται στην πράξη ότι τα άτομα αυτά με ειδική αγωγή και καθοδήγηση, μπορούν να είναι κοινωνικά επαρκή και οικονομικά ανεξάρτητα. Αυτό σημαίνει ότι τα άτομα αυτά εκτός από τα προβλήματα κοινωνικής προστασίας και ιατρικής περίθαλψης, αντιμετώπιζαν πρόβλημα και με το εκπαιδευτικό σύστημα.

Στο 'πα Μελπομένη μου, εάν δεν υπήρχαν όλες αυτές οι διαβολικές συμπτώσεις τίποτα δε θα είχε συμβεί. Εάν ο Χαράλαμπος δεν έλειπε κι εκείνο το - όπως όλες τις Τετάρτες - απόγευμα δε θα είχα δεχτεί να πάω. Και να δεχόμουν, αν ο Χαράλαμπος μου ερχόταν ξαφνικά σπίτι, δε θα πήγαινα. Σου λέω πως ήταν θέμα συμπτώσεων βρε αγάπη μου. Το ξέρεις άλλωστε πως από πάντα μου, ήμουνα συνεσταλμένη.
(παρακαλούνται οι που με έχουν σε υπόληψη, να μη το διαβάσουν διότι θα χάσουν πάσαν ιδέα)

Είμαι πάλι εδώ. Μεγαλύτερος, πιο ώριμος. Και; Είναι οι άλλοι έτοιμοι να αντέξουν κάτι τέτοιο; Ένα παιδί, που δεν είναι στην ουσία παιδί; Για μένα η απάντηση είναι ξεκάθαρη. Όχι. Όλους τους συμφέρει να είμαι παιδί. Ή μάλλον όλοι το προτιμούν. Κανείς δεν μπορεί να χωνέψει ότι τον ξεπέρασα (δεν είμαι ψώνιο, απλά ρεαλιστής) σε θέματα που απαιτούν καρδιά και λογική. Τελεία και παύλα, αυτό λέει η εμπειρία μου (γέλια). Η αυλαία πέφτει, τέλος επεισοδίου. Προσεχώς: Εγώ, αυτή(ές) και ο εαυτός μου.

Πολλοί από εμάς, ειδικά αυτή την περίοδο, όταν ακούμε τη φράση «η φτώχεια θέλει καλοπέραση» ψιλοστραβουμουτσουνιάζουμε (σ.σ. 25 γράμματα). Και μάλλον όχι άδικα. Ωστόσο, το «η φτώχεια θέλει καλοπέραση» θα μπορούσε να ερμηνευτεί και στο ότι το ύψος των προσδοκιών μας, όσον αφορά στην απόκτηση υλικών αγαθών, θα πρέπει να συμπλέει με την οικονομική μας κατάσταση. Να είμαστε ευχαριστημένοι με αυτά που έχουμε και μπορούμε πραγματικά να αποκτήσουμε (χωρίς δάνεια που μαθηματικά είναι αδύνατο να εξοφλήσουμε) και να μην «αρρωσταίνουμε» την καθημερινότητά μας με αυτά που δεν έχουμε τη δυνατότητα να «χαρούμε». Τώρα. Η ζωή είναι μεγάλη και ίσως στο μέλλον να μπορούμε.

Για την αγάπη κάνουμε τόσα πολλά, αφήνουμε πίσω μας ότι έχουμε για να τα δώσουμε όλα σε αυτήν, πιστεύουμε σε αυτήν, ότι θα ήμαστε έτσι για πάντα, έχουμε ξεχάσει φίλους, συγγενείς, σταματήσαμε μερικές καθημερινές δραστηριότητες...

Σίγουρα διαβάζοντας τον τίτλο, ο αναγνώστης θα σκεφτεί σε τι αναφέρεται κάποιος ανατρέχοντας στα συγγράμματα της ιστορίας και διαβάζοντας τις απόψεις και στοχασμούς αυτών των προσωπικοτήτων. Μα που αλλού, στον έρωτα φυσικά!

«Χωρίς αυτά, δεν υπάρχει Παράδεισος»
Το 1992 η Γ.Σ. του Ο.Η.Ε., ομόφωνα ανακήρυξε την 3η Δεκεμβρίου ως Παγκόσμια Ημέρα Α.με.Α. και έθεσε ως στόχο την κοινωνική προστασία και την ενεργή κοινωνική ένταξη τους με απώτερο σκοπό την ισότιμη συμμετοχή τους σε όλους τους τομείς των σύγχρονων διαπολιτισμικών κοινωνιών, κάτι που αποτελεί και στρατηγικό άξονα της Ε.Ε. Στην Ελλάδα με το Νόμο 2430/96, ανακηρύχθηκε η 3η Δεκεμβρίου ως Εθνική Ημέρα Α.με.Α. που μαζί με σειρά άλλων ευνοϊκών διατάξεων, έμεινε ανενεργός...

Πάλι εδώ, δεν ξέρω γιατί αλλά κάθε φορά που βρίσκομαι στο τίποτα μπαίνω εδώ και γράφω. Μάλλον γιατί δεν γουστάρω τους ψυχολόγους αλλά πρέπει κι εγώ κάπου να τα πω, να τα πω γιατί θα πνιγώ. Κι όχι συγκεκριμένα, όχι καταστάσεις αλλά συναισθήματα.